Róże Żywego Różańca

Nabożeństwo w 100 rocznicę objawień fatimskich

W 100 rocznicę objawień Matki Bożej dzieciom w Fatimie zgromadziliśmy się 13 października na...

Strażacy u Matki Bożej Fatimskiej

W niedzielę 13 sierpnia Mszą świętą o godzinie 19:00 rozpoczęło się nabożeństwo fatimskie. Mszy św. przewodniczył...

Wakacyjne Nabożeństwo Fatimskie

We czwartek 13 lipca Mszą świętą o godzinie 18:00 rozpoczęło się nabożeństwo fatimskie. Zgromadzeni licznie wierni...

Szeregi ministrantów mocno wzmocnione

Z wielką radością w niedzielę 2 lipca 2017 roku nasza wspólnota parafialna powitała w gronie Liturgicznej Służby...

Po raz drugi zagraliśmy wspólnie w szczytnym celu

Drużyna z Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie przybyła do Olesna już po raz drugi, żeby zagrać...

 

"Odmawiajcie tę modlitwę z gorliwością i prostotą, aby zaczerpnąć radości ze spełnionych obowiązków, siły do stawiania czoła wobec nieuniknionych trudności, jakimi jest przepełnione życie ludzkie, odwagi na każdy dzień kontemplacji przyszłej chwały, obiecanej przez Boga swoim wiernym sługom”

Jan Paweł II, 1983 r.

 

Różaniec święty jako dar miłości

 Nazwa "różaniec" wywodzi się ze średniowiecza. W ówczesnej mentalności świat stworzony traktowano jako księgę o Panu Bogu, a w przyrodzie dopatrywano się rzeczywistości duchowych. Szczególną rolę pełniły kwiaty, które symbolizowały różne cechy. Modlitwy traktowane były jako duchowe kwiaty, a odmawianie różańca porównywano z dawaniem Matce Boskiej róż. Dlatego modlitwę tę nazywano wieńcem z róż, czyli różańcem.

Za ojca różańca świętego uważa się św. Dominika, któremu miała objawić się Matka Najświętsza i przykazać rozpowszechnianie tej modlitwy na całym świecie. Tamten różaniec nie przypominał jednak dzisiejszego. Ostateczny kształt modlitwy różańcowej ustalił się w XV w. dzięki dominikaninowi Alanusowi a la Roche (1428-1475). Ustalił on liczbę 150 "Zdrowaś Maryjo" na wzór 150 psalmów, które podzielił na dziesiątki poprzeplatane modlitwą "Ojcze nasz". Dla rozpowszechnienia tej modlitwy założył pierwsze bractwo różańcowe.

Modlitwa różańcowa szybko zyskała aprobatę Kościoła i była traktowana jako oręż przeciw wrogom wiary. Kiedy w dniu 7 października 1571 r., w okolicach Lepanto, starły się siły najeźdźców muzułmańskich z flotą chrześcijańską, a od rezultatu tej bitwy zależała wolność Europy, papież Pius V wezwał wszystkich katolików do modlitwy różańcowej. Po zaciętej, trwającej wiele godzin bitwie, zwycięstwo chrześcijanom przyniosła niespodziewana zmiana wiatru, który uniemożliwił manewry wojskom tureckim. Pius V uczynił 7 października dniem Matki Bożej Różańcowej. Papież Klemens XI, po zwycięstwie nad Turkami pod Belgradem, w roku 1716 rozszerzył to święto na cały Kościół, a w roku 1885 papież Leon XIII polecił odmawiać różaniec przez cały październik i wprowadził do Litanii Loretańskiej wezwanie "Królowo Różańca świętego, módl się za nami".

W liście apostolskim "Rosarium Virginis Mariae" papież Jan Paweł II napisał "W swej prostocie i głębi pozostaje ona (modlitwa różańcowa) również w obecnym, trzecim tysiącleciu, które dopiero co się zaczęło, modlitwą o wielkim znaczeniu, przynoszącą owoce świętości. Jest ona dobrze osadzona w duchowości chrześcijaństwa, które - po dwóch tysiącach lat - nic nie straciło ze swej pierwotnej świeżości."

 

Rodzina Żywego Różańca

Z powstaniem Wspólnoty Żywego Różańca wiąże się kilka wydarzeń.

Pierwszym z nich było ustanowienie przez Papieża Piusa V w 1571 r. święta Matki Bożej od Różańca, z poleceniem obchodzenia go na pamiątkę zwycięstwa pod Lepanto oraz ku czci Błogosławionej Dziewicy, każdego roku w dniu 7 października.

W roku 1825 we Francji w Lyonie, Paulina Jaricot założyła Stowarzyszenie Żywego Różańca, które wkrótce stało się popularne w całej Francji. Wkrótce Papież Leon XII w 1827 r. pobłogosławił to dzieło, a Papież Grzegorz XVI wydał dokument zatwierdzające Stowarzyszenie Żywego Różańca. W roku 1883 natomiast Papież Leon XIII ustanowił w całym Kościele październikowe nabożeństwo różańcowe.

Rodzina Żywego Różańca jest wspólnotą której głównym zadaniem jest codzienna modlitwa w wyznaczonej na każdy miesiąc intencji. W każdym objawieniu Matka Boża prosiła zawsze: "Odmawiajcie codziennie różaniec", a w Fatimie oznajmiła, że jest "Królową Różańca Świętego".

Rodzina Różańcowa składa się z poszczególnych Róż, którą tworzy 20 osób – każda z tych osób odmawia codziennie tylko jedną Tajemnicę Różańca. W ciągu dania jednak odmówiony zostaje przez wszystkich członków danej Róży cały różaniec.

Obowiązkiem każdego członka Żywego Różańca jest codzienne odmawianie jednego dziesiątka różańca; udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych; częste przystępowanie do sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych; rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską (każdy w miarę swoich możliwości; pomoc w Parafii, ofiarowanie cierpienia…); odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór świętych; udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modlitwach za spokój jego duszy (w wielu Parafiach jest piękny zwyczaj zamawiania Mszy św. za zmarłego przez pozostałych członków danej Róży).

Działalnością apostolską jest także zachęcanie przez członków Żywego Różańca innych osób, by przystąpiły do wspólnoty i podjęły wynikające z tego uczestnictwa zobowiązania.

Z przynależnością do Żywego Różańca związany jest przywilej zyskiwania odpustu zupełnego (na mocy specjalnego indultu Stolicy Apostolskiej z dnia 25 października 1967 r.) aż osiem dni w ciągu roku. Mianowicie w dniu przyjęcia danego członka do Żywego Różańca (czyli w rocznice) oraz w następujące święta: Narodzenia Pańskiego, Zmartwychwstania Pańskiego, Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny (25 marca), Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (15 sierpnia), Królowej Różańca Świętego (7 października), Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 grudnia), Ofiarowania Pańskiego (Matki Boskiej Gromnicznej – 2 lutego). Odpust ten można zyskać pod zwykłymi warunkami czyli przystąpić w danym dniu do Komunii św. i pomodlić się w intencjach Papieża.

Na czele każdej Róży stoi zelator, który:

  • sprawdza obecność członków Żywego Różańca na nabożeństwie
  • dostarcza tajemnicę z intencją modlitewną nieobecnym
  • zachęca członków do gorliwej działalności apostolskiej, zwłaszcza wśród chorych i ubogich
  • odwiedza chorych członków i otacza ich troską
  • czuwa by Róża posiadała pełny skład czyli 20 osób (jest to jedno z ważniejszych obowiązków zelatora)
  • pilnuje, aby Róża wypełniała zlecone sobie zadania apostolskie
  • utrzymuje stałą łączność miedzy Różą a Księdzem Proboszczem.

 

"Dajcie mi milion ludzi odmawiających różaniec, a odmienię świat, odmienię serce człowieka."

Papież Pius XII

 

 

TAJEMNICE RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO

I. Tajemnice radosne (odmawia się w poniedziałki i soboty) 

Zwiastowanie NMP 

Nawiedzenie św. Elżbiety 

Narodzenie Jezusa 

Ofiarowanie w świątyni 

Znalezienie Jezusa w świątyni

II. Tajemnice światła (odmawia się we czwartki) 

Chrzest Pana Jezusa w Jordanie 

Objawienie siebie na weselu w Kanie Galilejskiej 

Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia 

Przemienienie na Górze Tabor 

Ustanowienie Eucharystii

III. Tajemnice Bolesne (odmawia się we wtorki i piątki) 

Modlitwa w Ogrójcu 

Biczowanie 

Cierniem ukoronowanie 

Droga Krzyżowa 

Śmierć na Krzyżu

IV. Tajemnice chwalebne (odmawia się w środy i niedziele) 

Zmartwychwstanie Jezusa 

Wniebowstąpienie 

Zesłanie Ducha Świętego 

Wniebowzięcie Maryi 

Ukoronowanie Matki Bożej na królową nieba i ziemi

 

"... Jak paciorki różańca, 

przesuwają się chwile,

Nasze smutki, radości i blaski.

A Ty Bogu je zanieś, 

połączone w różaniec,

Święta Panno Maryjo pełna łaski..."

 

Zmiany tajemnic różańcowych odbywają się w każdą trzecią niedzielę miesiąca po prymarii.

 

 Opracował: ks. Krzysztof Trzepacz